Το κορίτσι που φέρνει τα blues στην πόλη

Tα μάτια μου δακρύζουν απ’ τον καπνό του τσιγάρου της. Εδώ και ώρα κάθεται αμίλητη απέναντι και καπνίζει σα να μου στέλνει σήματα καπνού, φυσώντας προς το μέρος μου: «κοίτα πως με κατάντησε η αγάπη».
Κοιτάω.
Δεν μιλάω ούτε εγώ. Τα δαχτυλίδια του καπνού της είναι γαλάζια σαν τις νότες μου απόψε. Τσεκάρω το tracklist, νεύω στον Νικ. Όχι αυτό, ας ξεκινήσουμε με το άλλο, εκείνο που ρωτάει «αν θα μας σώσει η αγάπη». Με το τρία. Blue funk is gonna get you, babe.
Τσγκ / τσγκ / τσγκ / τσγκ / τσγκ. Αν αυτός είναι ο ήχος της κιθάρας στα ‘00s, θέλω να με διακτινίσεις στο μέλλον, του ψιθυρίζω στ’ αυτί όσο ρολλάρει το intro. Γελάει. Το ίδιο και το κορίτσι με τον γαλάζιο καπνό στο τσιγάρο.
Γιατί;
Δεν έχει γιατί.
Λικνίζεται στο ρυθμό και κρύβει το άγριο δάκρυ της και το λαμπερό της χαμόγελο πίσω από τον καπνό. Πρέπει να της μιλήσω – πάω στοίχημα ότι σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα ο ένας για τον άλλον. Δεν συμβαίνει συχνά αυτό στους ανθρώπους.
Στο διάλειμμα, ίσως. Κι αν είναι μόνη… Ειδικά τότε.
Roll another number.
Kι άλλο ένα. Πρέπει να είναι το τρίτο Morgan που πίνω.
«Kούλαρε λίγο», μου λέει ο Ντης κάπου στο μισάωρο. «Αν το πας έτσι, δεν θα βγάλεις το βράδυ…»
«…όρθιος», προσθέτω εγώ.
«Τιιι;»
«Όρθιος», επαναλαμβάνω. «Δεν θα βγάλω το βράδυ όρθιος. Αλλά μην ανησυχείς, ούτως ή άλλως δεν είχα σκοπό να το κάνω».
Χορεύει και χαμογελάει - πάω στοίχημα ότι με κοιτάζει μέσα από τα μισόκλειστα βλέφαρά της. Χαϊδεύω από πάνω τις χορδές με την παλάμη και σταματάω να παίζω. Χορεύω κι εγώ. Όλα χορεύουν.
Θα φταίει το αλκοόλ.
Η πιο συνηθισμένη φράση στις ταινίες ίσως δεν ήταν τόσο πολυχρησιμοποιημένη αν δεν την είχαμε πει όλοι μας, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας:
«Που βρίσκομαι;»
Κάποιος ξυπνάει σε ένα άγνωστο μέρος. Και συνήθως αντικρίζει κάποιο άγνωστο πρόσωπο.
«Εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεσαι απ’ την πρώτη στιγμή», λέει το πρόσωπο που συναντάει το βλέμμα μου. Είναι ένα κορίτσι γύρω στα 26, με ένα σβηστό τσιγάρο στο στόμα. Έχω αβάσταχτο πονοκέφαλο. Και το μόνο που βρίσκω το κουράγιο να ξαναρωτήσω είναι «που βρίσκομαι». Kαι δεν ξέρω ούτε πως τη λένε.
«Μαρία».
«…»
«Και μην με ξαναρωτήσεις ‘που βρίσκεσαι’. Η ζωή δεν είναι σινεμά, μωρό μου».
Πάλι γελάει.
Αφήνω το κεφάλι μου να πέσει προς τα κάτω, και χαμογελάω με κλειστά μάτια.
Αισθάνομαι το φιλί της στα χείλη μου.
«Έχει ζεστό νερό αν θες να κάνεις μπάνιο», μουρμουρίζει.
Σηκώνομαι βαριεστημένα, σκουντουφλώντας σε μια στίβα cd.
«Ποια είσαι τελικά;» ρωτάω νυσταγμένα.
«Είμαι αυτή που φέρνει τα blues στην πόλη. Κι εσύ;»
«Αυτός που του έρχονται στο κεφάλι».